آخرین ویرایش در 3 ماه ago توسط آوا رحمتی
نادر فوقانی، عکاس پیشکسوت سینما و رئیس انجمن عکاسان سینمای ایران، از برگزاری پروژه متفاوت عکاسی با عنوان «ترانههای خیس» در قالب کارگاههای انتقال تجربه در فضای مجازی خبر داد و اولین توضیحات خود را درباره این پروژه منتشر کرد.
ماجرای کارگاه «ترانههای خیس» چیست؟؛ روایتی از پیوند عکاسی و جامعه
برای پاسخ به پرسش «ماجرای کارگاه «ترانههای خیس» چیست»، باید به متن منتشرشده توسط نادر فوقانی مراجعه کرد. او که سالها تجربه عکاسی در پروژههای سینمایی و تلویزیونی را در کارنامه دارد، در توضیح فلسفه این کارگاهها نوشته است: «عکاسی در سینما برای من صرفاً عکاسی از یک صحنه نیست، بلکه قابهایی که خلق میشوند پیوند ذهن خلاق عکاس با جامعه است.»
به گفته فوقانی، ماجرای کارگاه «ترانههای خیس» برگرفته از درخواست بسیاری از علاقهمندان حوزه عکاسی و سینما شکل گرفته و قرار است در قالب چند مطلب کوتاه، چکیدهای از سالها تجربه و کار مداوم در اختیار مخاطبان قرار گیرد.
مهمترین نکات عکاسی سینما از زبان نادر فوقانی
در متنی که فوقانی در اختیار خبرگزاری مهر قرار داده، او به چند نکته کلیدی درباره عکاسی سینما اشاره کرده است:
- نگاه پخته هنری مهمتر از تکنیک است؛ تکنیکها را میتوان در چند سال آموخت، اما درک معجزهای که دیگران نمیبینند، زمانبر است و بسیاری از عکاسان به آن نمیرسند.
- عکاس سینما باید صاحب تفکر و سواد بصری باشد و بر شاخههای گوناگون عکاسی نیز تسلط داشته باشد تا سبک و نگاه خاص او در تمام آثارش جاری شود.
طبیعت؛ الگوی بیبدیل برای هنرمند
فوقانی در ادامه توضیحات خود درباره ماجرای کارگاه «ترانههای خیس» از طبیعت به عنوان الگویی برای هنرمند یاد کرده و نوشته است: «از طبیعت درس بگیریم. طبیعتی که در خیلی از مواقع بیرحم و خانمانسوز است، اما از منظر دیگر، گلها و شکوفههای زیبای خود را در کنار زمختترین شئها جای میدهد تا تضاد دلچسب و درسی محکم به ما آدمها بدهد. یک هنرمند میتواند با آثارش رخنه در روح آدمیان کند، آنان را از پیرامون خود آگاه سازد و به زخمهایشان التیام بخشد. به اعتقاد من این کل سناریوی هنر، رسالت و هدف هنرمند است.»
آوا رحمتی
من فارغالتحصیل رشته حقوق هستم و از دوران دانشگاه به مسائل اجتماعی و حقوقی علاقه داشتم. فعالیت حرفهای خودم را از سال ۱۳۹۷ با نوشتن مقالات تحلیلی در وبسایتهای خبری کوچک آغاز کردم. پس از کسب تجربه، به عنوان خبرنگار میدانی در حوزه مسائل اجتماعی با چندین روزنامه معتبر همکاری کردم و اکنون به عنوان دبیر بخش اجتماعی و گزارشهای تحقیقی در یک مجله خبری معتبر فعالیت میکنم. تلاش من این است که صدای افرادی باشم که کمتر شنیده میشوند و به بهبود شرایط جامعه کمک کنم.
